Meslumas, qyteti që kishte strehuar të dëbuarit e Kosovës, është vendi ku nis romani i ri i Namik Dokles dhe ku vjen lajmi se qyteti ka fituar Çmimin Nobel për Paqe. Në një mëngjes të ftohtë marsi, nga ky qytet vijnë dy lajme tronditëse në Prokurorinë e Shtetit: një vajzë dhe një djalë zhduken pa gjurmë, dhe në të njëjtën ditë humbet edhe medaljoni i Nobelit, për të cilin zyrtarët e lartë grinden mes vete për përkatësinë e çmimit. Kjo ngjarje shërben si nisje e veprës që, siç thotë autori, i referohet qytetit të Kukësit, i njohur për strehimin e mijëra shqiptarëve të Kosovës gjatë luftës.
Dokle shpjegon se romani zhvillohet në dy plane: “Ka dy plane. Plani i parë është plani i tragjedisë që ndodhi, që përcillet nga një prej personazheve, i cili ka mbajtur ditarin e kësaj situate. Plani tjetër është plani i zhdukjes së Çmimit Nobel”. Nëpërmjet narrativës, autori evidenton groteskun provincial të burokratëve që grinden për një “grimë lavdie” pa merita reale, duke treguar një dimension të hipokrizisë dhe ambicies së zyrtarëve.
Sipas Dokles, thelbësore në subjektin e këtij romani është nderimi i viktimave të historisë dhe jo glorifikimi i atyre që rrahin gjoksin si të ishin çlirimtarë universale: “Thelbi i subjketit të këtij romani është nderimi i viktimave të historisë dhe jo atyre që rrahin gjoksin, sikur kanë çliruar jo vetëm Kosovën, por të gjithë botën”. Vepra përfshin situata tragjike dhe lirike, përshkruan dashuri të sinqerta dhe tradhti bashkëshortore, skena ndershmërie sublime dhe episode hipokrizie.
Në përfundim, romani zbulon vendndodhjen e Nobelit të Paqes për Meslumasin, duke ftuar lexuesin në një reflektim mbi vlerat njerëzore që mbeten përtej çdo çmimi dhe trofeu. Përmes portretizimit të personazheve dhe ngjarjeve, autori synon të kthejë vëmendjen tek viktimat e historisë dhe të zbulojë mungesën e përkatësisë morale tek ata që kërkojnë lavdi.