Qëndrimi gjithnjë e më i gjatë i fëmijëve para telefonave dhe rrjeteve sociale po zëvendëson aktivitetin fizik, lojën në grup dhe ndërveprimin social. Për këtë shqetësim ngre zërin Etleva Merko, e cila përmes një reagimi vë theksin te rëndësia e sportit në edukimin dhe zhvillimin e brezave të rinj.
Sipas saj, teknologjia nuk duhet të shihet si një problem në vetvete, por përdorimi i saj nuk duhet të zëvendësojë lëvizjen, sportin, leximin dhe komunikimin real.
Merko thekson se sporti nuk është thjesht aktivitet fizik, por një element thelbësor për shëndetin, disiplinën, socializimin dhe formimin e karakterit të fëmijëve.
Ajo kërkon më shumë angazhim nga shkollat, federatat sportive dhe pushteti vendor, si dhe investime në terrene sportive, palestra dhe programe që u japin të gjithë fëmijëve mundësi të barabarta për t’u marrë me sport.
“Teknologjia është progres, por pasiviteti fizik është regres”, nënvizon Merko, duke bërë thirrje që sporti të rikthehet në qendër të jetës shkollore dhe shoqërore.
Postimi i plotë:
KUR TELEFONI ZË VENDIN E AKTIVITETIT FIZIK…
A PO HUMBASIN FËMIJËT NJË PJESË TË FËMIJËRISË?
Po rrisim një brez që di të rrëshqasë gishtin mbi ekran, por a po harrojmë t’i mësojmë të vrapojë në fushën e sportit? Teknologjia po ecën me shpejtësi marramendëse, por zhvillimi i vërtetë i një shoqërie nuk matet me orët që fëmijët kalojnë para telefonit, por me shëndetin, dijen, karakterin dhe energjinë me të cilën ata ndërtojnë të ardhmen.
Sporti nuk është thjesht një aktivitet fizik, një garë apo një mënyrë për të kaluar kohën e lirë. Sporti është edukim, disiplinë, shëndet, socializim dhe një nga investimet më të rëndësishme që një shoqëri mund të bëjë për të ardhmen e shëndetshme të saj.
Sot, kur flasim për zhvillimin e fëmijëve dhe të rinjve, duhet të ndalemi dhe të analizojmë një realitet që po bëhet gjithnjë e më shqetësues pasi dita-ditës po rritet fuqia e teknologjisë dhe e rrjeteve sociale, ndërsa po zvogëlohet koha që fëmijët i kushtojnë aktivitetit fizik dhe ndërveprimit njerëzor.
Telefonat,rrjetet sociale, lojërat elektronike dhe qëndrimi për orë të tëra para ekraneve po zënë pjesën më të madhe të jetës së fëmijëve. Por çfarë po humbasin ata në këtë proces? Po humbasin lëvizjen, lojën në grup, garën e shëndetshme, komunikimin, disiplinën dhe shumë prej aftësive që ndërtohen përmes sportit.
Teknologjia është progres, por pasiviteti fizik është regres.
Institucionet përgjegjëse si federatat sportive, shkollat dhe pushteti vendor duhet ta shohin sportin si një prioritet.
Nxitja e të rinjve drejt sportit kërkon politika konkrete, programe afatgjata dhe, mbi të gjitha, investime në infrastrukturën sportive.
Nuk mund të kërkojmë fëmijë aktivë nëse nuk u krijojmë kushtet për të ushtruar sportin. Nuk mund të flasim për zhvillim sportiv kur mungojnë terrenet, palestrat, pajisjet dhe mundësitë e barabarta për të gjithë.
Infrastruktura sportive duhet të jetë e aksesueshme edhe për fëmijët që vijnë nga familje me mundësi të kufizuara ekonomike. Sporti nuk duhet të jetë privilegj i atyre që mund ta përballojnë financiarisht, por një e drejtë dhe mundësi për çdo fëmijë.
Shkolla duhet të jetë një nga qendrat kryesore të edukimit fizik dhe zbulimit të talenteve.
Ndërsa sporti profesional kërkon trajnerë të kualifikuar, infrastrukturë bashkëkohore, mbështetje financiare, organizim dhe një sistem të qëndrueshëm për zhvillimin e talenteve.
Fëmijët e sotëm po rriten në një realitet krejt tjetër nga brezat e mëparshëm. Koha që dikur i kushtohej librit, sportit, lojës në natyrë dhe aktiviteteve shoqërore, sot shpesh zëvendësohet nga telefoni dhe rrjetet sociale.
Nuk duhet të jemi kundër teknologjisë, por duhet ta përdorim atë si një mjet zhvillimi dhe edukimi dhe gjithmonë me kujdes që të mos zëvendësojë aktivitetin fizik, leximin dhe komunikimin real.
Një fëmijë ka nevojë të lexojë, të mësojë, të luajë, të vrapojë, të komunikojë dhe të zhvillojë mendjen dhe trupin në mënyrë të harmonizuar.
Nëse sot lejojmë pasivitetin, nesër do të përballemi me pasoja që mund të rëndojnë jo vetëm individin, por edhe familjen dhe sistemin shëndetësor.
Prandaj, sporti duhet të rikthehet në qendër të jetës shkollore dhe shoqërore. Duhet të krijojmë një kulturë ku fëmijët të mos e shohin sportin si detyrim, por si kënaqësi dhe pjesë të pandashme të jetës së tyre.
Ne nuk duhet të presim pasojat e së nesërmes për të kuptuar rëndësinë e investimit të sotëm.
Mos të presim që fëmijët të sëmuren për të kuptuar se duhej t’i kishim çuar në fusha sportive. Sepse një telefon mund të mbushë kohën e tyre, por vetëm një jetë aktive mund të ndërtojë të ardhmen e tyre. Investimi në sport sot është kursim për shëndetin e nesërm!
