Gjeni në fushë e arkitektë në pankinë, si punojnë e çfarë mendojnë Mancini e Zidane

Mancini e Zidane: dy mjeshtra përballë njëri tjetrit

Këtë të enjte, San Siro do të jetë skena e një përballjeje që vë përballë dy figura të rëndësishme të futbollit evropian në Ligën e Kombeve. Roberto Mancini dhe Zinedine Zidane do të përballen këtë herë si kundërshtarë në pankinë, pasi kanë lënë gjurmë të rëndësishme si futbollistë, ashtu edhe si trajnerë. Dy ish-fantazistë të mëdhenj, të bashkuar nga trofetë e shumtë të fituar, marrëdhënia e veçantë me yjet e skuadrave të tyre dhe një filozofi taktike me tipare të dallueshme. Tashmë, të dy kanë për detyrë të drejtojnë Italinë dhe Francën në një përballje që mund të shënojë një pikënisje të re për të dyja kombëtaret. Mancini ka lindur në Jesi më 27 nëntor 1964. Ai debutoi në Serie A me Bolonjën në moshën 16-vjeçare, ndërsa nga viti 1982 deri në vitin 1997 luajti për Sampdorian, me të cilën fitoi një titull kampion dhe një Kupë të Kupave. Nga viti 1997 deri në vitin 2000 ishte pjesë e Lazios, ku fitoi gjithashtu titullin kampion dhe Kupën e Kupave. Karrierën si futbollist e mbylli te Leicester City. Me kombëtaren italiane regjistroi 36 ndeshje dhe 4 gola. Në mars të vitit 2001 nisi karrierën si trajner, duke zëvendësuar Terimin në stolin e Fiorentinës. Nga ana tjetër, Zidane ka lindur në Marsejë më 23 qershor 1972. Në vitin 1998 fitoi Topin e Artë dhe Kupën e Botës, ndërsa dy vjet më vonë triumfoi edhe në Kampionatin Evropian. Gjatë karrierës si futbollist luajti për Cannes, Bordeaux, Juventusin dhe Realin e Madridit. Me fanellën e madrilenëve fitoi një Ligë Kampionësh si futbollist, ndërsa si trajner e çoi Real Madridin drejt tre triumfeve radhazi në këtë kompeticion. Në stolin e skuadrës spanjolle u ul për herë të parë në vitin 2016, duke zëvendësuar Rafa Benítezin, për t’u rikthyer në mars të vitit 2019, pas largimit të Julen Lopeteguit dhe Santiago Solarit.

Mancini si futbollist: Sampdoria dhe Lazio, dy dashuritë e mëdha të karrierës së tij

Një numër 10 që, falë fantazisë dhe momenteve të tij gjeniale, arriti të fitonte shumë trofe, duke zgjedhur të ecte kundër rrymës. Në vend që të bëhej pjesë e klubeve që dominonin futbollin italian në atë periudhë, si Juventusi, Milani dhe Interi, Roberto Mancini e lidhi thuajse të gjithë karrierën e tij me dy skuadra: Sampdorian dhe Lazion. Ai fitoi dy tituj kampionë, dy Kupa të Kupave, gjashtë Kupa të Italisë dhe trofe të tjerë, duke i qëndruar besnik asaj që dëshironte të ishte dhe vendeve ku dëshironte të luante. Pra, Genovës së tij dhe Sampdorias së presidentit Mantovani, ku ndante një miqësi të veçantë me Viallin. Aty ishte lideri, idhulli i tifozëve dhe figura që gëzonte një popullaritet të jashtëzakonshëm. Iu afrua shumë edhe fitimit të Kupës së Kampionëve, por trofeu i shpëtoi në finalen kundër Barcelonës. Megjithatë, Mancini shkroi faqe të paharrueshme në historinë e Sampdorias. E njëjta gjë ndodhi edhe te Lazio, ku në sezonin 1999-2000 fitoi titullin kampion, duke ia rrëmbyer Juventusit të Zinedine Zidane-s, pikërisht në ditën kur bardhezinjtë u mposhtën nga Peruxhia. Pengu i vetëm mbetet kombëtarja italiane, ku nuk arriti të linte gjurmë për shkak të mosmarrëveshjeve me trajnerët Bearzot dhe Sacchi.

Zidane si futbollist: elegant, vizionar dhe gjithmonë vendimtar

Një numër 10 që triumfoi me dy prej klubeve më të mëdha të futbollit evropian, Juventusin dhe Real Madridin, por që kishte klas, karakter dhe temperamentin e duhur për të udhëhequr edhe kombëtaren drejt fitimit të një Kupe Bote dhe një Kampionati Evropian. Zinedine Zidane ka një koleksion trofesh që shumë pak futbollistë në historinë e këtij sporti mund ta pretendojnë. Mes tyre spikat edhe një Top i Artë, të cilin e fitoi në vitin 1998. Ai shënoi një epokë si me fanellën bardhezi të Juventusit, ashtu edhe te Real Madridi, ku për disa vite ishte transferimi më i shtrenjtë në historinë e futbollit. Tifozët magjepseshin nga vizioni i tij i lojës, eleganca dhe mënyra e veçantë se si e kontrollonte topin. Për më tepër, kishte një cilësi që e bënte edhe më të veçantë: ishte shpesh vendimtar në ndeshjet e mëdha. Dy golat me kokë kundër Brazilit në finalen e Botërorit 1998 dhe rrjeta në finalen e Ligës së Kampionëve 2001-2002 kundër Bayer Leverkusenit janë vetëm dy shembuj të kësaj. Ai kishte shënuar edhe në finalen e Botërorit 2006, përpara se t’i jepte një goditje me kokë Materazzit, të ndëshkohej me karton të kuq dhe… pas kësaj të vinte triumfi i Italisë.

Mancini dhe yjet: lidhja e veçantë me Ibrahimovicin e parë

Si një ish-futbollist i madh, Mancini ka krijuar gjithmonë një marrëdhënie të veçantë me lojtarët e klasit botëror që ka pasur nën drejtimin e tij. Te Interi ndihmoi Ibrahimovicin, i cili te Juventusi shënonte pak, të shndërrohej në një golashënues të pamëshirshëm. Zlatan ia shpërbleu besimin me dy tituj kampionë. Por në skuadrën zikaltër, Mancini pati një raport shumë të mirë edhe me Zanettin, Maiconin, Julio Cesarin dhe Cambiasson. Te Manchester City, lidhja e tij ishte veçanërisht e fortë me Kun Agueron dhe David Silvën, ndërsa lojtarët e tij më besnikë ishin mbi të gjitha Yaya Touré dhe Kompany. Një kapitull më vete meritojnë të rinjtë. Mancini po u jep hapësira talenteve edhe sot, por këtë e ka bërë edhe në të kaluarën. Te Interi arriti të nxirrte më të mirën nga Balotelli, të cilin e mori më pas edhe te Manchester City. Ndërsa në kombëtaren italiane ishte ai që u dha besim Barellës dhe Tonalit, si dhe ndihmoi Chiesën të shfaqte nivelin e tij më të lartë para syve të gjithë botës.

Zidane dhe yjet: karizma e tij njihej edhe nga vetë CR7

Të gjithë i janë afruar Zidane-s me një respekt të veçantë që kur ai mori drejtimin e një skuadre si trajner. Madje, edhe Cristiano Ronaldo. Aura që e rrethon francezin është e vështirë të përshkruhet me fjalë, por shumë yje të futbollit kanë mbetur dhe vazhdojnë të jenë të magjepsur prej tij. Kur mori drejtimin e Real Madridit në janar të vitit 2016, pas shkarkimit të Rafa Benítezit, në qarkullim kishte shumë zëra për një dhomë zhveshjeje që ende ndiente mungesën e Ancelottit dhe që ishte e vështirë për t’u menaxhuar. Megjithatë, nën drejtimin e Zidane-s, gjithçka, ose pothuajse gjithçka, funksionoi në mënyrë të shkëlqyer. Përveç CR7, ai drejtoi futbollistë si Modrić, Sergio Ramos, Benzema, Kroos, Marcelo, Casemiro, Bale, Carvajal dhe Eden Hazard, duke arritur të nxirrte më të mirën nga pothuajse të gjithë. Një kartëvizitë mjaft e mirë për aventurën e tij aktuale në krye të Francës. Si trajner i «Gjelave», Zidane duhet të gjejë mënyrën për të harmonizuar talentin e Mbappé-së me atë të yjeve të tjerë të kombëtares, si Olise, Dembélé, Doué dhe Barcola.

Mancini dhe rindërtimi: gjak i ri nga jashtë dhe besim te të rinjtë

Detyra që i është besuar është ta rikthejë Italinë në një Kupë Bote, pas tri kualifikimeve të dështuara radhazi. Njëri prej këtyre dështimeve ndodhi pikërisht gjatë mandatit të tij. Pasi dështoi mundësia për të marrë drejtimin e skuadrës së Guardiolës, Mancini pranoi me krenari të rikthehej në krye të Italisë verën e kaluar. Përpara tij ishte një kombëtare që duhej rindërtuar nga e para, pasi humbja në ndeshjen e plejofit në Zenicë, më 31 mars, e kishte goditur rëndë në aspektin moral, vetëbesimit dhe rezultateve. Rruga përpara është ende e gjatë, por hapat e parë kanë qenë inkurajues, pasi Mancini ka ndjekur dy drejtime paralele. Së pari, ai ka zgjeruar bazën e lojtarëve të disponueshëm për Italinë, duke kërkuar futbollistë me pasaportë të dyfishtë dhe duke u dhënë mundësinë të veshin fanellën e kaltër. Këtë e kishte bërë më parë me Reteguin, ndërsa tani po ndjek të njëjtën rrugë me Romanon, Palmën dhe ndoshta edhe Tresoldin. Më pas, Mancio vendosi t’i japë një frymëmarrje të re kombëtares, duke u besuar të rinjve dhe futbollistëve që aktivizohen jashtë Italisë. Premier League është kthyer në një burim të rëndësishëm lojtarësh, por nga kampionatet e huaja janë afruar edhe Doumbia, Zoma, Inacio, Coppola dhe së fundmi Koleosho.

Zidane dhe rindërtimi: një skuadër ëndrrash, por puna përqendrohet te mentaliteti

Duke parë përbërjen e skuadrës që ka në dispozicion Zidane, Roberto Mancini mund ta ketë zili, madje jo pak. Trajneri i Francës ka në duart e tij një grup futbollistësh të jashtëzakonshëm, me gjithçka që mund të dëshirojë një trajner kombëtareje: mbi të gjitha, cilësi dhe alternativa të shumta në çdo repart. Zizou nuk ka nevojë të zbulojë futbollistë të rinj, siç bën Mancio, dhe as të nxitojë për t’u dhënë hapësirë talenteve apo për t’i ndjekur nga afër në qendrën stërvitore të Covercianos. Sigurisht, edhe Zidane i mban nën vëzhgim lojtarët e rinj dhe ndjek zhvillimin e tyre, por pa pasur të njëjtin presion që shoqëron punën e Mancinit. Puna e trajnerit të «Gjelave» është kryesisht psikologjike. Ai duhet të punojë me një grup që në Botërorin e fundit ishte i bindur se ishte skuadra më e fortë, por që në fund u rendit vetëm në vendin e katërt. A është më e lehtë të nisësh një cikël të ri kur ke në dispozicion Mbappé-në? Sigurisht që po. Megjithatë, edhe Zidane ka vështirësitë e veta për të bindur kaq shumë kampionë që të përqafojnë filozofinë e tij të futbollit dhe të rikthejnë besimin e lëkundur pas humbjes në gjysmëfinalen kundër Spanjës, në Dallas, disa muaj më parë. Fakti që është një kampion bote dhe një idhull për francezët i jep një avantazh të rëndësishëm, por përpara tij nuk shtrihet aspak një rrugë e lehtë. Dhe këtë e di mirë edhe vetë Zidane.

Mancini dhe triumfet si trajner: tituj kampionë dhe Kampionati Evropian

Si trajner, Mancio është njeriu që i jep fund mallkimeve… ose, më mirë, pritjeve të gjata për trofe. Te Interi, presidenti Massimo Moratti e mori me misionin për të fituar titullin kampion, që mungonte që nga sezoni 1988-1989. Roberto Mancini ia doli në përpjekjen e tretë, në sezonin 2006-2007. Ai kishte fituar edhe titullin e mëparshëm, por vetëm në tavolinë. Sezoni i parë pas Calciopolit u shndërrua në një triumf të vërtetë për zikaltërit, të cilët grumbulluan 97 pikë dhe siguruan titullin kampion pesë javë përpara përfundimit të kampionatit. Te Manchester City, misioni ishte fitimi i Premier League, një trofe që mungonte që nga sezoni 1967-1968. Mancini ia doli në sezonin 2011-2012, pas një dueli të jashtëzakonshëm deri në fund me Manchester Unitedin e Sir Alex Fergusonit. Po Kampionati Evropian i vitit 2021 me Italinë? Të Kaltrit e kishin fituar këtë trofe vetëm një herë më parë, në vitin 1968, dhe sigurisht që nuk konsideroheshin favoritë. Italia eliminoi Spanjën në gjysmëfinale dhe triumfoi në finalen e Ëembley-t kundër Anglisë. Një sukses që mbeti në kujtesën e të gjithëve edhe për përqafimin emocionues mes Mancinit dhe Viallit.

Zidane dhe triumfet si trajner: fitorja në Champions që në përpjekjen e parë, deri te tripleta historike

Tri trofe të Ligës së Kampionëve radhazi, të fituar brenda dy vjetësh e gjysmë në stolin e Real Madridit. Një arritje që ka hyrë në histori. Një sukses që mban firmën e Zidane-s. Gjatë aventurës së tij të parë në «Shtëpinë e Bardhë», ku fillimisht drejtoi ekipin B, Castilla-n, ndërsa më parë kishte qenë ndihmëstrajner i Ancelottit, francezi dëshmoi një lidhje të jashtëzakonshme me kompeticionin që është pjesë e ADN-së së Real Madridit. Trajneri i duhur në vendin e duhur, pasi në periudhën 2016-2018, përveç tri Ligave të Kampionëve, fitoi edhe një titull të La Ligës, një Superkupë të Spanjës, dy Superkupa të Evropës dhe dy Kupa të Botës për Klube. Një prej Galaktikëve në fushën e lojës, që u shndërrua në të tillë edhe në pankinë. Epoka e dytë në stolin e Real Madridit ishte më pak e suksesshme për sa u përket trofeve. Zidane fitoi një titull të La Ligës dhe një Superkupë të Spanjës, por nuk arriti të triumfonte në Champions League, objektivin që mbetet një obsesion i bukur për Florentino Perezin. Nga viti 2021 deri në vitin 2026 nuk drejtoi asnjë skuadër. Prej kohësh konsiderohej pasardhësi i përzgjedhur i Deschamps, por rezultatet e këtij të fundit e detyruan të priste më gjatë nga sa kishte parashikuar. Kështu, Zizou zgjodhi të qëndronte për një kohë të gjatë larg pankinave, duke refuzuar shumë oferta, vetëm e vetëm për të realizuar ëndrrën e drejtimit të Francës. Tani i mbetet vetëm… të fitojë.

Mancini dhe skema 4-3-3: vendimtare roli i organizatorit dhe mesfushorëve që futen në zonë

Mancini e ka zgjedhur skemën 4-3-3 që në ditën e parë të aventurës së tij të dytë në krye të Italisë, pasi synon të fitojë duke zhvilluar një futboll të bukur dhe tërheqës. Kjo ishte edhe skema që karakterizoi një pjesë të mirë të ndeshjeve më të bukura gjatë aventurës së tij të parë si trajner i kombëtares, kur Italia regjistroi një seri prej 37 ndeshjesh pa humbje dhe triumfoi në Euro 2021. Një rol kyç në këtë sistem ka organizatori përpara mbrojtjes. Më parë këtë detyrë e kryente Jorginho, ndërsa aktualisht Italia duket se i mungon një lojtar me këto karakteristika. Po aq të rëndësishëm janë edhe dy mesfushorët e brendshëm, të cilët duhet të depërtojnë në zonën kundërshtare, si dhe dy anësorët ofensivë. Këta të fundit luajnë në krahun e kundërt të këmbës së tyre të preferuar dhe duhet të jenë të aftë të fitojnë duelet një kundër një.

Zidane dhe skema 4-3-3: modeli i Realit, cilësi në mesfushë për të aktivizuar anësorët

Zidane e ka projektuar Francën e epokës pas Botërorit dhe pas Deschamps me skemën 4-3-3. Një zgjedhje që synon të sjellë një ndryshim të qartë në filozofinë e lojës, por edhe një ekuilibër më të madh taktik, në krahasim me skemën 4-2-3-1 që u përdor në Botërorin e verës së kaluar. Zizou e ka përdorur të njëjtin sistem edhe te Real Madridi, ku aktivizonte treshen Ronaldo-Benzema-Bale. Megjithatë, në Madrid ka luajtur edhe me skemat 4-4-2 dhe 4-3-1-2, me Iscon ose Asension në rolin e fantazistit pas sulmuesve. Tashmë, me Francën, fjalët kyçe të filozofisë së tij janë presingu i lartë, mbajtja e topit dhe kujdesi në tranzicionet mbrojtëse. Në mesfushë kërkon lojtarë me cilësi teknike, të aftë për të furnizuar anësorët ofensivë, të cilët duhet të dinë të sulmojnë hapësirat pas mbrojtjes kundërshtare ose të bëjnë diferencën në duelet një kundër një. Për pjesën tjetër, është… Mbappé.

Top Channel