Ndërsa për zyrtarë të tjerë të bujshëm prokurorët e posaçëm kanë kërkuar vite të plota burgu, standardet e dyfishta në vendimet e deritanishme po ngrenë pikëpyetje të forta mbi barazinë para ligjit. Rasti i fundit i kërkesës për shuarjen e dënimit me punë vullnetare për zyrtarin e bashkisë së Shkodrës, i lakuar për shifra të larta në përgjime, rihap debatin mbi efikasitetin dhe besueshmërinë e institucionit të akuzës, ku pagat e larta nuk po përkthehen në drejtësi të barabartë për taksapaguesit shqiptarë.
Statistikat e deritanishme të dosjeve të bujshme të hetuara nga SPAK shfaqin një panoramë kontrasti të fortë në masat e sigurisë dhe kërkesat për dënime. Për figura të njohura të pushtetit vendor dhe qendror, si ish-kryebashkiaku i Lushnjes Fatos Tushe, i Durrësit Vangjush Dako, ish-ministri Lefter Alla apo zyrtarë të tjerë të lartë, prokurorët kanë kërkuar dënime me burgim efektiv që variojnë nga 4 deri në 5 vite.
Në krahun tjetër, për emra të tjerë të lartë të administratës, si drejtues të rëndësishëm të AKSHI-së, ish-ministra të përfshirë në çështje konçensionesh, apo drejtorë të bashkisë së kryeqytetit, masat kanë qenë dukshëm më të buta, duke kaluar në arrest shtëpie, detyrim paraqitjeje apo hetim në gjendje të lirë.
Ky trajtim i diferencuar ka rritur pakënaqësinë publike dhe kritikat e ekspertëve të ekonomisë dhe ligjit, të cilët pyesin se mbi çfarë kriteresh kalkulohet dëmi ekonomik dhe përgjegjësia penale në Shqipëri.
Përballë një sistemi ku qytetarët e thjeshtë përballen me ligjin e fortë për shkelje minimale, lehtësia me të cilën po trajtohen dosjet e zyrtarëve të lartë të akuzuar për abuzim me fondet publike dhe tendera miliona eurosh dëshmon një krizë të thellë besimi.
Taksapaguesit shqiptarë, të cilët financojnë buxhetin e shtetit dhe pagat e larta të institucioneve të drejtësisë, meritojnë transparencë totale dhe llogaridhënie të barabartë, e jo drejtësi me standarde të dyfishta që favorizojnë pandëshkueshmërinë e korrupsionit zyrtar.
