Shkencëtarët kanë zhvilluar një model të ri simulimi të Tokës, i cili mund të ndihmojë në zbulimin e mundshëm të jetës jashtëtokësore në planetët e largët. Bëhet fjalë për një Tokë virtuale, e modeluar pa praninë e organizmave të gjallë, që u lejon studiuesve të kuptojnë se si mund të evoluojë atmosfera e një planeti vetëm përmes proceseve natyrore.
Sipas një studimi të publikuar në revistën shkencore “The Planetary Science Journal”, studiuesit nga Universiteti i Uashingtonit kanë simuluar evolucionin gjeokimik të Tokës përgjatë një periudhe prej pesë miliardë vitesh. Modeli përfshin periudhën nga formimi i planetit tonë, rreth 4.5 miliardë vite më parë, deri afërsisht 500 milionë vite në të ardhmen.
Deri më tani, astronomët kanë identifikuar më shumë se 6 mijë planetë jashtë Sistemit Diellor dhe po studiojnë atmosferat e tyre për të gjetur përbërës kimikë që mund të tregojnë praninë e jetës.
Sfida kryesore për shkencëtarët është të dallojnë nëse këto përbërje janë rezultat i proceseve natyrore apo i aktivitetit biologjik. Për këtë arsye, modeli i ri simulon një Tokë ku nuk ekziston jeta, duke analizuar ndërveprimet kimike midis bërthamës, mantelit, kores, sipërfaqes dhe atmosferës.
Simulimi arriti të riprodhojë me saktësi 19 karakteristika të planetit tonë, pa marrë parasysh ndikimin e organizmave të gjallë. Kjo u jep studiuesve një pikë krahasimi për të kuptuar se cilat kushte atmosferike mund të krijohen pa jetë dhe cilat mund të kërkojnë një shpjegim tjetër.
Një nga treguesit që intereson veçanërisht studiuesit është prania e njëkohshme e oksigjenit dhe metanit në atmosferën e një planeti. Në Tokë, bimët dhe kafshët çlirojnë vazhdimisht këto gaze, të cilat reagojnë me njëri-tjetrin dhe shpërbëhen. Prania e tyre në të njëjtën atmosferë mund të jetë një tregues se ekziston një proces që i ripërtërin vazhdimisht. Megjithatë, shkencëtarët duhet të përjashtojnë fillimisht mundësinë që këto gaze të krijohen nga procese gjeologjike apo kimike pa përfshirjen e jetës.
Pikërisht këtu hyn në lojë modeli i ri, i cili mund të përshtatet për studimin e planetëve të tjerë shkëmborë. Nëse simulimi nuk arrin të shpjegojë përbërjen e atmosferës së një planeti përmes proceseve jo biologjike, ai mund të kthehet në një objektiv më interesant për kërkime të mëtejshme.
Studiuesit shpresojnë që ky model të ndihmojë edhe në projektimin e teleskopëve të gjeneratës së ardhshme, përfshirë Observatorin e propozuar të Botëve të Banueshme (Habitable Worlds Observatory). Ky teleskop synon të studiojë planetët jashtë Sistemit Diellor dhe të kërkojë shenja të mundshme të jetës në atmosferat e tyre.
Shkencëtarët theksojnë se zbulimi i një planeti të banueshëm nuk do të thotë domosdoshmërisht se ai është i banuar. Për këtë arsye, Toka virtuale mund të shërbejë si një mjet i rëndësishëm për të dalluar kushtet që lejojnë jetën nga ato që tregojnë se jeta mund të jetë realisht e pranishme. Edhe pse studimi nuk përbën zbulimin e drejtpërdrejtë të jetës jashtëtokësore, ai përfaqëson një hap të rëndësishëm në përmirësimin e metodave shkencore për t’iu përgjigjur një prej pyetjeve më të mëdha të njerëzimit: A jemi të vetëm në univers?
Top Channel
