Adrien Rabiot nuk është tip që formalizohet lehtë. Kjo vjen pjesërisht sepse ai ka aftësi të gjera për të luajtur në role të ndryshme, dhe pjesërisht sepse është më mirë të mos vendosësh kufizime taktike para trajnerit tënd. Prandaj, kur Rabiot u pyet javët e fundit se çfarë mendonte për përdorimin e tij si mesfushor sulmues (trequartista), përgjigja e tij ishte e qartë: “Pasi biseduam me trajnerin, ramë dakord që unë mund të luaj si në mesfushën me dy lojtarë, ashtu edhe si trequartista. Ky është pak a shumë roli që kisha me De Zerbin në Marsejë; e njoh mirë dhe më pëlqen ta bëj, sepse mund të futem në zonë dhe të shënoj gola. Është diçka që më pëlqen ta bëj.” Kjo deklaratë thekson gatishmërinë dhe përvojën e tij në pozicione të ndryshme, duke treguar një fleksibilitet të vlerësuar nga stafi teknik.
Deri më tani, trajneri Amorim e ka përdorur francezin kryesisht pas sulmuesit. Megjithatë, kjo ka ndodhur më shumë nga nevoja sesa nga zgjedhja e lirë. Pulisic kishte pak minuta në këmbë, Cisse duhej menaxhuar me kujdes për shkak të moshës së tij 19-vjeçare, Saelemaekers kërkon ende disiplinë taktike në ato zona, Loftus-Cheek ka qenë i paqëndrueshëm, dhe Hutchinson sapo ka mbërritur. Kjo situatë krijoi një boshllëk në fazën sulmuese, duke kërkuar një “ngarkesë” të sigurt për të garantuar një minimum kontributi. Në këtë kontekst, Rabiot u pa si zgjidhja më e menjëhershme dhe më e besueshme për të mbuluar rolin e trequartistës, duke ofruar një prani të rëndësishme në sulm pavarësisht preferencave të tij natyrale.
Më pas erdhi ndeshja me Leccen, e paraprirë në një masë më të vogël nga ajo me Lazion, e cila zbuloi një të vërtetë të qartë: një lojtar si Adrien, pra një lojtar i kompletuar me gjithçka – teknikë, njohuri taktike, përvojë, vizion loje – mund të vendoset pothuajse kudo, por kthimi i tij në territoret më të zakonshme nuk është kurrë një ide e keqe. Kjo ndeshje theksoi se ndërsa Rabiot mund të përshtatet, kontributi i tij maksimal shfaqet kur ai luan në pozicionin ku ndihet më natyral dhe ku aftësitë e tij shfrytëzohen plotësisht. Kjo vëzhgim filloi të ndryshojë perceptimin e Amorim për rolin optimal të Rabiotit në skuadër.
Nga ky moment e tutje, Rabiot nuk do të mbetet i lidhur në mënyrë të betuar vetëm në mesfushën qendrore; do të ketë raste të tjera kur ai do të avancohet. Por, për të gjithë, dhe në radhë të parë për Amorim, ishte e qartë kontributi i tij si mesfushor qendror. Deri më tani, trajneri portugez ka bërë një numër të madh rotacionesh, jo vetëm në lojtarët, por edhe në pozicionet e tyre. Megjithatë, sipas pranimit të tij, ai po kupton se ndonjëherë është më e këshillueshme të ndjekësh logjikën e lidhur me situatat e sigurta, sesa të përshtatësh me çdo kusht lojtarët me kërkesat e tij. Kjo tezë mund të jetë e diskutueshme, por në mesfushën qendrore, Rabiot ka dhënë përshtypjen se ka një performancë më të lartë krahasuar me rolin e trequartistës.
Më saktësisht, krahasuar me rolin e trequartistës siç e koncepton Amorim, i cili e sheh atë si një lloj “jo-vendi” ku duhet të shenjtërohen hapësirat e ndërmjetme dhe të kesh aftësinë për t’u kthyer në një hapësirë të vogël. Kur Rabiot ka topin, ai sjell një prani të rëndësishme, sepse ka ndjenjën e golit dhe të asistit, por ka një shpejtësi ekzekutimi të ndryshme nga një trequartista i rolit. Adrien pëlqen të futet në zonë dhe e ka pak më të vështirë nëse merr topin në këmbë në hapësira të ngushta, dhe akoma më keq nëse është me shpinë nga porta. Kur lëviz në mesfushën qendrore, ai duket më i qetë. Ai di kur të shkëputet, di çfarë lëvizjesh të bëjë në varësi të atyre të Modric, di si të mbështesë manovrën dhe si të mbrojë mbrojtjen. Të gjitha këto janë cilësi që Milani dëshiron t’i ketë në dispozicion sa më gjatë të jetë e mundur, dhe fillimi i bisedimeve për rinovimin e kontratës është vetëm pasoja natyrale e kësaj.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport