Ishte një nga fytyrat më të njohura të kinemasë amerikane, shfaqej në posterat e filmave dhe njerëzit e ndalonin në rrugë për t’i kërkuar autografe. Megjithatë, në kulmin e famës së tij, Dustin Hoffman detyrohej të qëndronte në radhë në zyrën e papunësisë në Nju Jork për të siguruar paratë e nevojshme për të jetuar.
Gati gjashtë dekada pas filmit që e shndërroi në një yll të Hollivudit, aktori fitues i dy çmimeve Oscar ka zbuluar një histori të panjohur nga fillimet e karrierës së tij, duke treguar se fama dhe pasuria nuk ecin gjithmonë krah për krah.
Në autobiografinë e tij, “Look at Me” (Më shikoni), të publikuar më 10 nëntor, aktori 89-vjeçar rrëfen vështirësitë financiare që përjetoi pas suksesit të jashtëzakonshëm të filmit “The Graduate” (I diplomuari), të vitit 1967, me regji të Mike Nichols.
Filmi, i cili konsiderohet një nga veprat më ikonike të kinemasë amerikane të viteve 1960, e bëri Hoffmanin të famshëm pothuajse brenda natës. Ai interpretonte Benjamin Braddock, një të ri të sapodiplomuar që përfshihet në një marrëdhënie me një grua më të madhe në moshë, zonjën Robinson, të luajtur nga Anne Bancroft.
Suksesi ishte i jashtëzakonshëm. Filmi u prit me entuziazëm nga publiku dhe kritika, ndërsa Hoffman mori nominimin e tij të parë për çmimin Oscar. Por pas imazhit të aktorit të suksesshëm fshihej një realitet krejt tjetër.
Sipas rrëfimit të tij, pasi kishte paguar të gjitha shpenzimet që lidheshin me pjesëmarrjen në film, i kishin mbetur vetëm 3 mijë dollarë. Madje, ai kishte qenë i detyruar të mbulonte vetë edhe shpenzimet e udhëtimit drejt Los Anxhelosit, ku u zhvilluan xhirimet.
Ndërsa filmi vazhdonte të korrte sukses dhe emri i tij bëhej gjithnjë e më i njohur, Hoffman përballej me vështirësi për të përballuar shpenzimet e përditshme.
Kur kursimet iu mbaruan, aktori vendosi të aplikonte për ndihmë papunësie në Nju Jork. Për një periudhë, ai përfitonte rreth 55 dollarë në javë, një shumë modeste që e ndihmonte të përballonte nevojat më të domosdoshme.
Situata krijonte një kontrast të pazakontë. Në rrugë, njerëzit e njihnin si yllin e filmit që po pushtonte kinematë, ndërsa në jetën e përditshme ai ishte një qytetar që kërkonte mbështetje financiare për të mbijetuar.
Por momenti më i sikletshëm për aktorin erdhi kur revista e njohur amerikane Life publikoi një fotografi të tij duke pritur në radhë në zyrën e papunësisë.
Fotografia shkaktoi habi, pasi publiku e kishte të vështirë të besonte se një aktor kaq i famshëm mund të kishte nevojë për ndihmë ekonomike.
Në autobiografinë e tij, Hoffman kujton se u ndie jashtëzakonisht në siklet nga publikimi i fotografisë dhe nga reagimet e njerëzve që prisnin së bashku me të.
Sipas aktorit, disa prej tyre e shikonin me mosbesim dhe pakënaqësi, duke menduar se një person që kishte arritur një sukses kaq të madh në Hollivud nuk kishte arsye të kërkonte përfitime papunësie.
Përvoja ishte aq e pakëndshme sa Hoffman vendosi të mos kthehej më në atë zyrë.
Historia nxjerr në pah një realitet shpesh të panjohur të industrisë së filmit, ku suksesi i një produksioni nuk përkthehet domosdoshmërisht në fitime të menjëhershme për aktorët, veçanërisht për ata që janë në fillimet e karrierës.
Në rastin e Hoffmanit, “The Graduate” i hapi dyert e Hollivudit dhe e vendosi mes emrave më premtues të kinemasë amerikane, por nuk i siguroi menjëherë stabilitet financiar.
Vitet që pasuan do ta shndërronin në një nga aktorët më të vlerësuar të brezit të tij, me role të paharrueshme në filma si “Midnight Cowboy”, “Kramer vs. Kramer”, “Tootsie” dhe “Rain Man”.
Ai fitoi dy çmime Oscar për aktorin më të mirë, për interpretimet në “Kramer vs. Kramer” në vitin 1980 dhe “Rain Man” në vitin 1989, duke u renditur mes figurave më të rëndësishme të historisë së Hollivudit.
Sot, në moshën 89-vjeçare, Hoffman rikthehet te një nga periudhat më të vështira të jetës së tij, duke treguar se pas suksesit që publiku sheh në ekran mund të fshihen pasiguri, sakrifica dhe vështirësi të mëdha personale.
Rrëfimi i tij është historia e një aktori që arriti famën përpara se të arrinte sigurinë ekonomike, duke u bërë i njohur në të gjithë Amerikën, ndërkohë që ende priste në radhë për të marrë 55 dollarë në javë.
