“Ka ardhur dita për të dorëzuar fanellën me numrin 7 të Kombëtares sonë, atë fanellë që u përket të gjithë ne. Nuk e kam konsideruar kurrë vetëm timen, por për 23 vite pata privilegjin dhe përgjegjësinë ta vesh, ta mbroj dhe ta përfaqësoj në stadiumet e gjithë botës.
Sot ka ardhur momenti që t’ia dorëzoj të ardhmes. Nuk ishte një vendim i lehtë, sepse disa zgjedhje nuk merren vetëm me mendje, por edhe me zemër. Përfundon një rrugëtim që nisi në gusht të vitit 2003, një rrugëtim që e ndryshoi përgjithmonë jetën time.
Kur kthej kokën pas dhe mendoj për gjithçka që kam përjetuar me Kombëtaren, nuk shoh vetëm ndeshje, gola, rekorde apo trofe. Shoh njerëz, emigrantë që për 90 minuta ndiheshin pak më pranë Portugalisë. Shoh miliona portugezë që nuk i kam takuar kurrë personalisht, por që kanë qenë pjesë e jetës sime. Sepse, në fund të fundit, futbolli është shumë më tepër se një lojë e thjeshtë. Futbolli janë njerëzit.
Gjatë gjithë karrierës sime me Kombëtaren jam përpjekur gjithmonë të kapërcej kufijtë e mi. Doja të fitoja, doja të isha më i miri, doja të bëja histori. Kam qenë gjithmonë kërkues ndaj vetes, kam dashur gjithmonë më shumë dhe kam besuar se mund të shkonim edhe më larg. Dhe për këtë fanellë kam dhënë gjithçka.
Ka pasur pasdite dhe mbrëmje të përsosura, fitore që nuk do t’i harroj kurrë dhe humbje, kujtimi i të cilave ende sot më dhemb. Kam dështuar edhe unë, kam vuajtur gjithashtu. Ka pasur momente kur nuk kam arritur t’u jap portugezëve atë që dëshironin aq shumë. Por nuk jam dorëzuar kurrë. Dhe, mbi të gjitha, nuk kam reshtur së ndjeri krenar që përfaqësoja Portugalinë.
Gjatë gjithë këtyre viteve kam mësuar disa gjëra shumë të thjeshta: golat kalojnë, trofetë mbeten në muze, ndërsa rekordet herët a vonë thyhen. Por ka diçka që koha nuk do të mund ta fshijë kurrë: vendin që zëmë në zemrat e njerëzve.
Nëse ju kam bërë ndonjëherë të lumtur, nëse një nga golat e mi ju ka bërë të përqafoni dikë, të harroni një shqetësim apo të ndiheni krenarë për vendin tonë, atëherë gjithçka ia ka vlejtur.
Sepse të jesh portugez do të thotë edhe kjo. Vuajmë së bashku, ngrihemi së bashku dhe rikthehemi të besojmë. Portugalia do të ketë gjithmonë nevojë për të rinj që ëndërrojnë, për lojtarë që nuk dorëzohen kurrë dhe për gjenerata të reja që besojnë se është e mundur të arrijnë aty ku askush nuk ka shkuar më parë. Sepse një vend që vazhdon të nxjerrë heronj të rinj është një vend që nuk resht kurrë së besuari te vetja.
Shokëve të mi të Kombëtares dua t’u kushtoj një mesazh të veçantë. Faleminderit për çdo vrapim, çdo përqafim, çdo diskutim, çdo heshtje përpara se të hynim në fushë, për çdo fitore që festuam së bashku dhe për çdo humbje që na bëri më të fortë. Pata privilegjin të isha kapiteni juaj, por një kapiten nuk ecën kurrë i vetëm. Dhe ju jeni pjesë e historisë sime.
Të gjithë trajnerëve, drejtuesve, mjekëve, fizioterapistëve, punonjësve të pajisjeve sportive, bashkëpunëtorëve dhe të gjithë njerëzve që kanë punuar pranë meje gjatë këtyre viteve, u shpreh mirënjohjen time. Shumë prej jush nuk shfaqen kurrë në fotografi. Por pa ju, asnjëra prej atyre fotografive nuk do të ishte e mundur.
Familjes sime, faleminderit që e ndatë këtë ëndërr me mua. Faleminderit që i kuptuat mungesat e mia, sakrificat dhe momentet kur Kombëtarja duhej të zinte një hapësirë që ju përkiste edhe juve. Nëse kam arritur kaq larg, kjo ka ndodhur sepse kemi ecur gjithmonë dorë për dore.
Dhe juve, portugezë, të gjithë portugezëve të shpërndarë në skajet më të largëta të botës, dua t’ju them edhe një gjë të fundit.
Ekziston një imazh që do ta mbaj gjithmonë me vete: momenti kur tingëllon himni kombëtar. Shikoj përreth, shoh shokët e skuadrës, tribunat, fëmijë, nëna, baballarë dhe gjyshër. Shoh portugezë që kanë përshkuar mijëra kilometra vetëm për të qenë aty. Dhe gjatë atyre pak minutave ne nuk jemi më të ndryshëm. Nuk ka më klube, nuk ka më ngjyra, nuk ka më klasa shoqërore, profesione apo mendime të ndryshme. Ekziston vetëm një pasion: Portugalia.
Është kjo ndjenjë që do ta mbaj me vete për pjesën tjetër të jetës. Sot i jap fund rrugëtimit tim në fushë me Kombëtaren. Largohem me kokën lart, krenar për gjithçka që kam arritur dhe me bindjen se kam dhënë gjithçka për Portugalinë.
Por nuk do të resht kurrë së qeni njëri prej jush. Do të vazhdoj të vuaj, të emocionohem dhe të festoj çdo fitore të Portugalisë së bashku me ju. Kam kushtuar jetën time për të punuar dhe për t’u bërë futbollisti më i mirë në botë.
Sot e kuptoj se fitorja ime më e madhe ishte privilegji për të përfaqësuar vendin më të mirë në botë.
Faleminderit për këto 23 vite. Faleminderit që besuat tek unë. Faleminderit që më lejuat të përjetoja një ëndërr që nisi kur isha ende fëmijë, në Madeira, teksa vrapoja pas një topi.
Fanella me numrin 7 mbetet. Krenaria që e kam veshur do të më përkasë përgjithmonë.
Portugalia do të jetë gjithmonë brenda meje.
Përgjithmonë.”