Pas 23 vitesh dhe 3 trofeshë, që ishin të parët në historinë e Kombëtares, Cristiano Ronaldo ka vendosur të varë këpucët në gozhdë me Portugalinë. Fituesi i 5 herë ‘topit të artë’ ka njoftuar përmjes rrjeteve sociale, duke lexuar një letër, mbylljen e kësaj aventure që do mbetet historike dhe që bëri miliona tifozë në mbarë botën të mbështesin ‘luzitanët’.

Futbollisti më i ndjekur në botë fillimisht bëri të ditur se ka qenë një vendim shumë i vështirë për t’u larguar nga Portugalia.

“Pas 23 vitesh erdhi dita të dorëzoj fanellën me numrin 7 të kombëtares që na përket të gjithëve. Pata privilegjin ta vishja, ta mbroja dhe ta merrja me vete në stadiume anembanë botës. Sot, ka ardhur koha t’ia kaloj atë së ardhmes. Po mbyll një rrugëtim që ka formësuar jetën time përgjithmonë,”-u shpreh fillimisht Cristiano Ronaldo.

Mbyllja e karrierës së Cristiano Ronaldo-s me Portugalinë vjen pas një episodi që shkaktoi shumë bujë. 41-vjeçari braktisi stërvitjen e kombëtares në fillim të tetorit, teksa përgatitej për Ligën e Kombeve, duke akuzuar trajnerin Jorge Jesus se e kishte prerë në besë. Me ndërhyrjen e presidentit të federatës portugeze pritej që Ronaldo të ishte sërish me kombëtaren në muajin nëntor, por tani gjithçka i përket së kaluarës.

“Largohem me kokën lart, krenar për rrugën që kam përshkuar dhe me vetëdijen se kam dhënë gjithçka që kisha për Portugalinë. Por, nuk do të pushoj kurrë së qeni një prej jush. Do të vazhdoj të përjetoj emocione, të bëj tifo dhe të festoj çdo fitore të Portugalisë me një ‘siu’,”-tha më pas Ronaldo.

Me Portugalinë Cristiano Ronaldo ka zhvilluar 234 ndeshje, duke realizuar 146 gola që e bëjnë atë sulmuesin më të mirë në historinë e ‘luzitanëve’. Mbi të tjera, Cristiano Ronaldo ka udhëhequr Portugalinë te trofetë e parë. Kampionatin evropian në 2016 dhe dy Liga Kombesh. Dorëheqja e tij me kombëtaren vjen pak ditë pasi Lionel Messi bëri të njëjtën gjë me Argjentinën.

 

Deklarat e plotë e tërheqjes së Cristiano Ronaldo-s.

"Portugezë, erdhi dita për të dorëzuar fanellën me numrin 7 të kombëtares që na përket të gjithëve. Nuk e kam konsideruar kurrë si diçka ekskluzivisht timen, por gjatë 23 viteve, pata privilegjin dhe përgjegjësinë ta vishja, ta mbroja dhe ta merrja me vete në stadiume anembanë botës. Sot, ka ardhur koha t’ia kaloj atë së ardhmes. Nuk ishte një vendim i lehtë, sepse disa zgjedhje nuk bëhen vetëm me mendje, ato bëhen edhe me zemër. Një rrugëtim që nisi në gusht të vitit 2003 po merr fund, një rrugëtim që e ka formësuar jetën time përgjithmonë.

Kur kthej kokën pas dhe mendoj për gjithçka që kam përjetuar me kombëtaren, nuk shoh vetëm ndeshje, gola, rekorde apo trofe. Shoh njerëz. Shoh emigrantë, të cilët, për 90 minuta, e ndjenë Portugalinë pak më pranë. Shoh miliona portugezë, të cilët nuk i kam takuar kurrë personalisht, por që u bënë pjesë e jetës sime. Sepse, në fund të fundit, futbolli është shumë më tepër sesa thjesht një lojë. Futbolli janë njerëzit.

Gjatë gjithë karrierës sime me kombëtaren, jam përpjekur gjithmonë të sfidoj kufijtë e mi. Doja të fitoja, doja të isha më i miri dhe doja të hyja në histori. I kam vendosur vetes standarde të larta, kam dashur gjithmonë më shumë, kam besuar gjithmonë se mund të arrinim më larg dhe kam dhënë gjithçka që kisha për këtë fanellë. Ka pasur pasdite dhe mbrëmje të përsosura, fitore që do t’i ruaj gjithmonë si kujtime të çmuara, si dhe humbje që ende më shkaktojnë dhimbje kur i kujtoj. Kam dështuar gjithashtu, kam vuajtur gjithashtu dhe ka pasur momente kur nuk kam mundur t’u jap portugezëve atë që ata e dëshironin aq shumë, por nuk jam dorëzuar kurrë. Dhe, mbi të gjitha, nuk kam pushuar kurrë së ndjeri krenari që përfaqësoj Portugalinë.

Gjatë këtyre viteve, kam mësuar disa të vërteta shumë të thjeshta: golat kalojnë, trofetë përfundojnë në muze dhe rekordet, herët a vonë, thyhen. Por ka diçka që koha nuk mund ta fshijë kurrë: vendin që zëmë në zemrat e njerëzve. Nëse ndonjëherë ju kam sjellë lumturi, nëse ndonjë qëllim i imi ju ka shtyrë të përqafoni dikë, ju ka ndihmuar të lini mënjanë një shqetësim, apo ju ka mbushur me krenari për vendin tonë, atëherë gjithçka ka pasur vlerë. Sepse të jesh portugez do të thotë pikërisht kjo: ne vuajmë së bashku, ne ngrihemi së bashku dhe të ëndërrojmë edhe një herë!

Portugalia do të ketë gjithmonë nevojë për të rinj që ëndërrojnë, për lojtarë që nuk dorëzohen kurrë dhe për breza të rinj që besojnë se është e mundur të arrihen maja ku askush nuk ka shkelur më parë. Sepse një vend që vazhdon të krijojë heronj të rinj, është një vend që nuk pushon kurrë së besuari te vetvetja.

Bashkëlojtarëve të mi në kombëtare, dua t’u përcjell një mesazh të veçantë: faleminderit për çdo vrapim të shpejtë, çdo përqafim, çdo debat, çdo moment heshtjeje para se të shkelnim në fushë, çdo fitore që festuam së bashku dhe çdo humbje që na bëri më të fortë. Kam pasur privilegjin të jem kapiteni juaj, por asnjë kapiten nuk ecën i vetëm dhe ju jeni të gjithë pjesë e historisë sime.

Të gjithë trajnerëve, zyrtarëve, mjekëve, fizioterapistëve, kujdestarëve të pajisjeve, stafit dhe shumë të tjerëve që kanë punuar krah meje ndër vite: faleminderit. Shumë prej jush nuk u shfaqën kurrë në fotografi, e megjithatë, pa ju, asnjë prej atyre fotografive nuk do të ishte e mundur.

Familjes sime, faleminderit që e ndatë këtë ëndërr me mua. Faleminderit që keni kuptuar mungesat e mia, sakrificat dhe kohët kur kombëtarja duhej të zinte një hapësirë ​​që në fakt u përkiste edhe juve. Nëse kam arritur deri këtu, është sepse kemi ecur gjithmonë dorë për dore.

Dhe popullit portugez, të gjithë portugezëve të shpërndarë në mbarë botën, dua t’u them edhe diçka të fundit. Ka një imazh që do ta mbaj gjithmonë me vete: momenti kur fillon himni kombëtar. Shikoj përreth, shoh bashkëlojtarët e mi, shoh tribunat, shoh fëmijë, nëna, baballarë dhe gjyshër, shoh portugezë që kanë udhëtuar nga aq larg vetëm për të qenë aty.

Dhe në ato pak minuta, dallimet tona zhduken. Nuk ka klube, nuk ka ngjyra, nuk ka klasa shoqërore, nuk ka profesione, nuk ka mendime të ndryshme, ka vetëm një pasion: Portugalinë. Kjo është ndjesia që do ta mbaj me vete për gjithë jetën.

Sot, rrugëtimi im në fushë me kombëtaren merr fund. Largohem me kokën lart, krenar për rrugën që kam përshkuar dhe me vetëdijen se kam dhënë gjithçka që kisha për Portugalinë. Por, nuk do të pushoj kurrë së qeni një prej jush. Do të vazhdoj të përjetoj emocione, të bëj tifo dhe të festoj çdo fitore të Portugalisë me një “siu”.

E kam kaluar jetën duke punuar për t’u bërë lojtari më i mirë në botë. Sot, kuptoj se fitorja ime më e madhe ishte nderi që pata për të përfaqësuar vendin më të mirë në botë. Faleminderit për këto 23 vite. Faleminderit që besuat tek unë. Faleminderit që më lejuat të jetoj një ëndërr, e cila nisi kur isha ende një djalosh në Madeira, duke vrapuar pas një topi.

Fanella me numrin 7 mbetet, por krenaria që e kam veshur do të mbetet përgjithmonë e imja. Portugalia do të jetë gjithmonë pjesë e imja. Lamtumirë."